บทที่ 22 เสียดสีจนเจ็บลึกถึงหัวใจ

เสื้อผ้าบนร่างของพริมดาวยับยู่ยี่จนแทบดูไม่ได้ เส้นผมยาวพันกันยุ่งเหยิง ลู่แนบไปกับพวงแก้มที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าขาวซีดกลับแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ ริมฝีปากบวมช้ำเล็กน้อย ราวกับเพิ่งผ่านพายุร้ายบางอย่างมา

เขาจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่อย่างสุขุม ก่อนกระชากประตูห้องทำงานเปิดออก แล้วเดินจากไปโดยไม...